Er zijn 80 toeschouwers online.
Deze keer is het woord aan onze onbevreesde, koelbloedige verdediger Dig Besuijen!
|
1. Even voorstellen! Mijn naam is Dig Besuijen, ik ben 33 jaar oud en heb samen met Corine twee kinderen: Femke van bijna 2 jaar en Leon van een paar maanden. Het grootste deel van mijn tijd besteed ik aan mijn eigen hoveniersbedrijf. Na mijn opleiding heb ik eerst braaf vijf jaar op kantoor gezeten als werkvoorbereider in de metaalbranche. Daar heb ik veel geleerd, maar na een tijdje begon het toch te kriebelen. Ik miste het werken met mijn handen, de buitenlucht en het idee dat je echt iets maakt waar mensen wat aan hebben. |
|
|||||||||||||||||||||||||||||||||||||
|
Dus zes jaar geleden heb ik het roer omgegooid en ben ik mijn eigen hoveniersbedrijf begonnen. Eerst nog een beetje ‘dubbel draaien’ naast loondienst, maar inmiddels al een tijd fulltime. En dat bevalt goed. Al denk ik op een natte, koude werkdag soms nog wel eens: “Zo’n kantoorbaan was zo gek nog niet…” Daarnaast ben ik regelmatig te vinden op de boerderij en camping van mijn ouders. Daar is altijd wel iets te doen, dus ik spring graag bij. En het mooie is we helpen elkaar over en weer. Ik werk voor mijn vader, en bij grotere klussen zoals overkappingen en schuttingen werkt hij weer voor mij. Mooie samenwerking zo! Op dit moment wonen we nog gewoon in het dorp, maar als het aan ons ligt komt daar op langer termijn verandering in. Corine en ik hopen namelijk ooit naar de boerderij te verhuizen. Daarvoor hebben we een vergunningaanvraag lopen bij de gemeente om een vakantiewoning te bouwen. Het plan is om die samen met mijn pa zelf te gaan bouwen. Het idee? Mijn ouders verhuizen op termijn naar de vakantiewoning, waardoor het ouderlijk huis vrijkomt voor ons. Klinkt simpel, maar dat huis moet eerst nog wel even flink onder handen genomen worden. Al met al hebben we dus genoeg mooie en uitdagende projecten op de planning staan. En als je je afvraagt of ik nog hobby’s heb dit soort plannen en projecten vullen mijn vrije tijd eigenlijk al aardig, naast het gezin, werk en voetbal. Na veel mooie seizoenen (en af en toe een wat minder seizoen) stop ik aan het einde van dit seizoen met voetballen. Niet omdat ik dat zelf nou zo graag wil, maar omdat mijn knie met artrose daar toch anders over denkt. De tip van de arts was duidelijk: “Ga maar lekker fietsen, want met voetbal of andere fysieke sporten gaat je knie het niet lang meer volhouden.” Dus voor nu hang ik mijn voetbalschoenen aan de wilgen… al zeg ik nooit nooit. Misschien dat ik ooit nog eens in een lager elftal het veld in stap. 2. Fan van? Van een goede derde helft of een lekker biertje. Het liefst natuurlijk allebei. Nee, ik ben en blijf een boer, dus gewoon een PSV-supporter. Al moet ik eerlijk zeggen dat het voetbal me de laatste jaren iets minder trekt. Vroeger miste ik bijna geen wedstrijd van PSV op tv, en ook de Champions League zat standaard in mijn schema. Tegenwoordig is dat toch anders. Het komt nog maar zelden voor dat ik 90 minuten lang een wedstrijd uitzit. 3. Wat betekent VCK voor jou? Hoe verliep je eigen voetbalcarrière vanaf de prilste jeugd? In de jeugd waren er altijd teamgenoten die beter konden voetballen. En eerlijk is eerlijk, dat is nog steeds zo. Daar had ik ook altijd bewondering voor. Maar tegenstanders die beter waren? Die bestonden in mijn ogen niet. Ik zocht het liefst de beste speler van de tegenpartij op, met maar één doel: uitschakelen en zorgen dat híj achter mij aan moest lopen. De vraag “In de jeugd ging je onbevreesd voorop in de strijd, geen duel ging je duel uit de weg” klopt dan ook wel. In de C’tjes, B’tjes en A’s was die drang wat minder aanwezig. Als je de trainers van toen spreekt… die hadden mij niet per se in het eerste zien eindigen. Maar toen ik als A-junior aansloot bij de senioren, kwam die drijfveer weer terug. En ja, dan blijkt dat je als fanatieke ‘houthakker’ nog best wat jaren mee kunt in het eerste. Al die jaren voetballen, of beter gezegd zagen en beulen, hebben wel hun sporen nagelaten: gebroken botten, gebroken tanden, kapotte meniscus een hernia… en nu dus artrose. Maar het was het meer dan waard. VCK heeft me vriendschappen, mooie momenten, feestjes en nog veel meer gebracht. De allereerste keer dat ik bij de wedstrijdselectie zat, was in het seizoen 2010-2011. Thuis tegen Colijnsplaatse Boys, met Nick Corré als trainer. Ik heb toen een half uur staan warmlopen en dacht eindelijk: daar gaan we… ik mag invallen! We kregen een ingooi op de helft van de tegenstander, die vervolgens iets te enthousiast over de achterlijn werd gegooid… en toen floot de scheidsrechter meteen af. Einde wedstrijd. Die scheids, wat een lul... haha. Dus technisch gezien was dat mijn officiële debuut van welgeteld 2 seconden. In het seizoen 2011-2012 zat ik vervolgens eerst een half jaar op de bank zonder ook maar één minuut te maken. “Goed voor de ervaring,” aldus Nick Corré. Pas in de thuiswedstrijd tegen Arendskerke mocht ik een half uur meedoen. En niet geheel onverdienstelijk want bij een 0-1 achterstand kon ik uit een afgeslagen corner de 1-1 binnenschieten. Niet veel later tikte Goudt vlak voor tijd de 2-1 binnen. Daarom beschouw ik die wedstrijd toch liever als mijn echte debuut. Scoren bij je debuut klinkt toch net wat beter dan 2 seconden invallen. Al heeft dat doelpunt me wel een atje van een vol glas Jägermeister gekost… bedankt hè, Goudt! Doelpunten Dig: Best een aardig lijstje voor een verdediger, al zeg ik het zelf. Maar zonder gekkigheid: van die 35 doelpunten waren er zeker een stuk of 30 penalty’s. En die gingen allemaal dezelfde kant op… rechtsonder. Variatie? Nee, want op een andere manier kon ik ze niet nemen. Het nemen van penalty’s vond ik eerlijk gezegd niet eens leuk, maar het gaf wel enige voldoening na de wedstrijd als ik gescoord had (het mooiste van voetbal blijft toch scoren). Zeker omdat ik als centrale verdediger bij standaardsituaties meestal achterin moest blijven. Daardoor kwam ik zelden over de middenlijn en waren dit mijn momentjes om toch een doelpunt mee te pikken. Des te meer respect heb ik voor Pieter Hage, die in ongeveer evenveel seizoenen ook bijna 30 doelpunten heeft gemaakt, maar dan allemaal uit standaardsituaties! Eén van de penalties die me het meest is bijgebleven? Die tegen Yerseke, zonder twijfel. Yerseke kon die dag kampioen worden als ze van ons wonnen, dus het hele vissersdorp leek wel uitgelopen voor de wedstrijd. Na een minuut of twintig kregen wij een penalty… en toen begon het feest. Honderden toeschouwers langs de lijn die me de huid vol scholden, en alsof dat nog niet genoeg was kwam aanvoerder Arjen de Koeijer ook nog even langs met een aanbod: een paar kratten bier als ik hem zou missen. Dat maakte het alleen maar mooier. Voor ons stond er toch niks meer op het spel, en heel Yese hoopte dat ik hem naast zou schieten. Maar ja… rechtsonder, 0-1. Natuurlijk. Je had die gezichten moeten zien. Pure verbazing. Ongeloof. Heerlijk. Niet veel later ging Joosse er vanaf de middenlijn alleen vandoor op de keeper. Als die erin was gegaan, was het helemaal legendarisch geweest. Maar goed, uiteindelijk draaide Yerseke de boel nog vóór rust om en werden ze gewoon kampioen. En wij? Op verzoek van De Koeijer zijn we na de wedstrijd blijven hangen… en hebben we ons compleet misselijk gedronken aan de Despo’s. 4. Jouw mening over de afgelopen twee wedstrijden? Tegen DVV was ik er niet bij, dus daar kan ik weinig zinnigs over zeggen. Tegen MZC hebben we onszelf eigenlijk tekortgedaan. Maar dat is ook wel een beetje het verhaal van ons seizoen. We zijn gewoon niet echt in onze kracht gekomen. Normaal gesproken ligt die bij ons in fysiek spel: weinig weggeven, er kort op zitten, en toeslaan in de omschakeling of via standaardsituaties. Dit seizoen is dat er te weinig uitgekomen. Waar dat precies aan ligt? Lastig te zeggen. Misschien pech met blessures, misschien speelt het hogere niveau ook gewoon mee. Als we daardoor de nacompetitie in gaan, dan is dat denk ik ook gewoon terecht. Maar goed, voor mij zit de echte winst ergens anders. Ik voetbal het liefst met mijn vrienden en met gasten uit het dorp. Met die groep wil je elke wedstrijd winnen en prijzen pakken, ongeacht het niveau. Geef mij dan maar een stapje lager en voetballen met vrienden, dan hoger spelen met ‘gelukzoekers’. Ik ben ook niet een liefhebber van het spelletje. Voor mij draait het net zo goed om de gezelligheid. Lekker trainen, ouwehoeren in de kleedkamer en natuurlijk een goede derde helft. 5. Wat is je verwachting voor de wedstrijd VCK - TSC? Met nog drie potjes te gaan en acht punten achterstand op een veilige plek, is het theoretisch nog mogelijk.. maar laten we zeggen dat er een klein wondertje nodig is. Dat gezegd hebbende, we gaan gewoon vol voor 9 uit 3. Al is het maar om met een goed gevoel die nacompetitie in te gaan. En die nacompetitie is voor mij geen straf. Die paar extra wedstrijdjes betekent ook dat ik mijn voetbalschoenen nog even niet definitief in de wilgen hoef te hangen. Want ja, het einde komt in zicht. Sterker nog, mijn laatste wedstrijd, misschien ook wel de mooiste, staat al op de planning: 20 juni. Dankzij Jesper, Jasper en VCK wordt er een afscheidswedstrijd georganiseerd met oud-teamgenoten en stafleden. Lijkt me een perfecte afsluiter. Dus bij deze: iedereen is van harte welkom om te komen kijken en er vooral eentje (of meer) mee te drinken!
Dankjewel en veel succes zaterdag !! |
||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
 |
BALSPONSOR VCK - TSC Besuijen Service Service in groen: Ontwerp | Aanleg | Onderhoud www.besuijenservice.nl |
|
